Jaloezie

Een stunt-double van de dame in het artikel .

Als zijnde een mens heb ik natuurlijk mijn goede en mijn slechte kanten. Ik ben mij hier volledig van bewust en heb mijzelf redelijk leren kennen door de jaren heen. Zo weet ik dat ik wanneer ik moe ben, zo irritant word dat niemand me meer uit kan staan, en dat wanneer ik blij ben ik onweerstaanbaar lekker lach.
Ik weet ook dat ik sommige nare karaktertrekjes niet echt bezit. Één hiervan is jaloezie. Ik heb nooit last van jaloezie. Nou ja, nooit. Natuurlijk ben ik weleens jaloers, maar nooit op een slechte manier. Als een vriend van me een leuk meisje zoent, dan ben ik jaloers maar tegelijkertijd blij voor mijn mattie. Als mijn broer vertelt over zijn reis door Amerika van afgelopen zomer, dan ben ik jaloers maar op hetzelfde moment gelukkig dat ik zo’n geweldige broer heb, die me pusht om ook zo’n reis te maken.

Opvallend is dat wanneer ik jaloers ben, het nooit een extreme jaloezie betreft, en het altijd op een man is. Nooit ben ik jaloers geweest op een vrouw. En terecht. Wat heeft een vrouw nou wat een man niet heeft? Aller eerst kunnen vrouwen niet staand plassen. Ten tweede, hoe je het wendt of keert, het enige recht van de vrouw is nog altijd het aanrecht.

Ook ben ik nooit jaloers op mensen omdat ze ouder zijn. ‘Wijsheid komt met de jaren’ is een uitspraak waarop ik dan ook steevast antwoord: ‘Net als kanker en impotentie zeker.’ Hoe jonger je bent, hoe meer dingen je kan doen. Vanaf een bepaalde grens dan. Maar ik ben van mening dat je meer klaar kunt spelen in het leven wanneer je achttien bent, dan wanneer je vijfenveertig bent. In de regel dan, natuurlijk, uitzonderingen daargelaten.

Des te verbaasder was ik afgelopen zaterdagnacht. Na een concert van Extince stapte ik op een meisje af. Nou ja, meisje, de jongedame in kwestie zag er op het eerste gezicht uit alsof ze een- á tweeëntwintig jaar oud was, en had een lichtgetinte huid, donkere krullen en grote, nieuwsgierige ogen. Na een leuk gesprek over studie, werk, toekomst, huisje boompje beestje en de verkiezingsstrijd in Lutjebroek kwamen we bij mijn favoriete onderwerp: Muziek. Ze vroeg me van welke muziek ik het aller- aller- aller- aller- aller- aller- aller- aller- aller- allermeest kan genieten. Semi-emotioneel wordend terwijl ik dacht aan het oeuvre van de beste rapper ooit, zei ik natuurlijk volmondig Biggie.

“Biggie? Die heb ik ooit nog live gezien,” zei ze. Mijn respect voor haar daalde licht toen ze dat zei; het was natuurlijk onmogelijk dat ze bij het enige concert van The Notorious B.I.G. in Nederland ooit was geweest. En ik maar denken dat ik met een intelligent en leuk meisje aan het praten was! Ik reageerde met een “Nee joh, dat kan helemaal niet! Die gast is al dertien jaar dood, en zijn enige concert in Nederland was in ’95!”

“Jawel, daar was ik bij! Het was in Rotterdam!” Ik geloofde mijn oren niet. Ik vroeg – zo netjes mogelijk – hoe oud mijn oogappeltje van die avond dan wel niet was. “Negenentwintig,” antwoordde ze. Voor de tweede keer in ongeveer een halve minuut wantrouwde ik mijn gehoor, aangezien de vrouw die voor mijn neus stond er in mijn, weliswaar behoorlijk beschonken, ogen nooit uitzag als negenentwintig.

Aangezien ik nuchter al aardig sloom ben zouden mijn hersenen normaliter meer dan genoeg moeite hebben al die informatie te verwerken, maar in combinatie met alcohol crashte mijn systeem finaal. Ik snapte de wereld niet meer. De rest van de avond kon ik geen zinnig woord meer uitbrengen. Een rare combinatie van dronkenschap, opwinding – ik had iemand ontmoet die Biggie echt had gezien, in real life! – en tegelijkertijd extreme afgunst, gierde door mijn lijf. In de nachttrein naar Utrecht zat ik nog steeds met mijn hoofd te schudden. Ik had ze niet meer helemaal op een rijtje.

Ik was te zeer onder invloed om te beseffen wat het gevoel was dat door mijn lichaam borrelde, maar achteraf besef ik dat het jaloezie was. En jaloers ben ik nog steeds, extreem zelfs! Op een vrouw. De reden van de jaloezie vindt zijn oorsprong in het leeftijdsverschil. Twee primeurs op het vlak nare karaktertrekjes. Kortom: tien euro + vervoerskosten betaald voor het verpesten van mijn eigen karakter. #FML.