DEADLINE
“Het vak der vakken!”
“Een ongeëvenaarde stressperiode!”
“Je houdt geen vrije tijd meer over!”
“Als je dit vak niet haalt, word je geen journalist!”
“Fuck your life!”
Zomaar wat opmerkingen die ik naar mijn hoofd geslingerd kreeg toen ik ruim twee maanden terug aan wat medescholieren vertelde dat ik deze periode het vak Deadline zou gaan volgen. Het bleek enorme stierenstront. Ik kan iedereen op de wereld die Nederlands leest meedelen dat Deadline veruit het leukste vak is wat op de School voor Journalistiek wordt gegeven!
Allereerst zit je niet alleen met je eigen, maar ook met twee andere klassen samen te werken, en leer je andere schoolgenootjes dus een stuk beter kennen. Aangezien de klas waar ik in zit nogal in zichzelf gekeerd was, was het echt een openbaring hoeveel chille mensen er wel niet op onze school zitten! Veel relaxte gasten die meer dan graag een biertje met je drinken, en leuke dames die, naast fokking lekker aantrekkelijk, vaak ook nog eens gezellig zijn!
Ten tweede valt het met die stress allemaal wel mee. Als bureauredacteur heb je gemiddeld genomen ongeveer tien uur per week om vijf stukjes te maken, wat – als je niet genakt wordt met een enorm klote onderwerp door je chef – meer dan genoeg tijd is. Als verslaggever moet je drie stukken per week maken, en aangezien je hier vier dagen (dinsdag mag je ook weg) voor hebt, mag dit zeker geen probleem zijn. Als chef hoef je zelfs helemaal niks te doen, behalve te zeuren bij je redacteuren dat er een deadline aankomt. Kortom: de tijdsdruk valt wel mee.
Maar mijn derde en veruit belangrijkste punt: als je als verslaggever er op uit wordt gestuurd, maak je zoveel leuke dingen mee! Als je een beetje lobbyt krijg je uitsluitend leuke opdrachten. Dat ligt natuurlijk aan je persoonlijke smaak, maar laat ik mijzelf eens als voorbeeld nemen.
Ik houd erg van eten. Ik zie een goede maaltijd als een feestje, inclusief gratis bier, mooie vrouwen en DJ Flexican achter de draaitafels. Daarom leek het mij leuk om zo nu en dan een persconferentie mee te maken waarbij ook een lunch aangeboden wordt. Na een paar keer genoten te mogen hebben van lekkere broodjes kaas met mosterdsaus, koffie met dure koeken en lekkere fruit-smoothies, bereikte mijn culinaire avontuur een absoluut hoogtepunt op donderdag 25 maart.
Plaats: het Bel Air hotel in Den Haag. Gelegenheid: bekendmaking jaarcijfers wijnmarkt in Nederland van het jaar 2009.
Het was hier waar ik De Heilige Graal der lunches aan zou treffen. Luxe ciabatta’s, wraps, meergranenbrood, rijkelijk belegd met alles wat een fijnproever zich maar kan wensen; van krabsalade, via de beste geïmporteerde prosciutto, met een omweg langs gerookte zalm en kruidenkaas tot de eindbestemming oude kaas met ham. En dan ben ik nog niet eens begonnen over de zoetwaren; er waren ook nog eens oneindig veel soorten muffins, taartjes, brownies en koekjes. Vorige twee zinnen had ik ook simpelweg kunnen vervangen door de woorden ‘sfeerimpressie: smaakorgasme’, maar ik tracht te schetsen welk een feestmaal mij opwachtte.
Nu is het natuurlijk etiquette om je in te houden op zo’n luncht; onbeschaamd vreten als een varken is een teken van minderwaardigheid in de rijkeluikringen die aanwezig waren op dit wijnevenement. Ik ben echter een persoon die zich erg kan vinden in Hans Teeuwen’s beroemde woorden “Ik schijt op conventies!”, en besloot me dus – in de 45 minuten die ik tot mijn beschikking had – zo vol te proppen als maar kon.
Zie hieronder het resultaat… dit is ongeveer de helft van wat ik naar binnen kon krijgen (geen grapje – je staat gewoon voor lul als je constant foto’s gaat maken van wat je vreet). #Lovely
Bron: Humedia
Hoi Luuk, geweldig verhaal! Hartelijke groeten, Nick