DEADLINE

“Het vak der vakken!”
“Een ongeëvenaarde stressperiode!”
“Je houdt geen vrije tijd meer over!”
“Als je dit vak niet haalt, word je geen journalist!”
“Fuck your life!”

Zomaar wat opmerkingen die ik naar mijn hoofd geslingerd kreeg toen ik ruim twee maanden terug aan wat medescholieren vertelde dat ik deze periode het vak Deadline zou gaan volgen. Het bleek enorme stierenstront. Ik kan iedereen op de wereld die Nederlands leest meedelen dat Deadline veruit het leukste vak is wat op de School voor Journalistiek wordt gegeven!

Allereerst zit je niet alleen met je eigen, maar ook met twee andere klassen samen te werken, en leer je andere schoolgenootjes dus een stuk beter kennen. Aangezien de klas waar ik in zit nogal in zichzelf gekeerd was, was het echt een openbaring hoeveel chille mensen er wel niet op onze school zitten! Veel relaxte gasten die meer dan graag een biertje met je drinken, en leuke dames die, naast fokking lekker aantrekkelijk, vaak ook nog eens gezellig zijn!

Ten tweede valt het met die stress allemaal wel mee. Als bureauredacteur heb je gemiddeld genomen ongeveer tien uur per week om vijf stukjes te maken, wat – als je niet genakt wordt met een enorm klote onderwerp door je chef – meer dan genoeg tijd is. Als verslaggever moet je drie stukken per week maken, en aangezien je hier vier dagen (dinsdag mag je ook weg) voor hebt, mag dit zeker geen probleem zijn. Als chef hoef je zelfs helemaal niks te doen, behalve te zeuren bij je redacteuren dat er een deadline aankomt. Kortom: de tijdsdruk valt wel mee.

Maar mijn derde en veruit belangrijkste punt: als je als verslaggever er op uit wordt gestuurd, maak je zoveel leuke dingen mee! Als je een beetje lobbyt krijg je uitsluitend leuke opdrachten. Dat ligt natuurlijk aan je persoonlijke smaak, maar laat ik mijzelf eens als voorbeeld nemen.

Ik houd erg van eten. Ik zie een goede maaltijd als een feestje, inclusief gratis bier, mooie vrouwen en DJ Flexican achter de draaitafels. Daarom leek het mij leuk om zo nu en dan een persconferentie mee te maken waarbij ook een lunch aangeboden wordt. Na een paar keer genoten te mogen hebben van lekkere broodjes kaas met mosterdsaus, koffie met dure koeken en lekkere fruit-smoothies, bereikte mijn culinaire avontuur een absoluut hoogtepunt op donderdag 25 maart.

Plaats: het Bel Air hotel in Den Haag. Gelegenheid: bekendmaking jaarcijfers wijnmarkt in Nederland van het jaar 2009.

Het was hier waar ik De Heilige Graal der lunches aan zou treffen. Luxe ciabatta’s, wraps, meergranenbrood, rijkelijk belegd met alles wat een fijnproever zich maar kan wensen; van krabsalade, via de beste geïmporteerde prosciutto, met een omweg langs gerookte zalm en kruidenkaas tot de eindbestemming oude kaas met ham. En dan ben ik nog niet eens begonnen over de zoetwaren; er waren ook nog eens oneindig veel soorten muffins, taartjes, brownies en koekjes. Vorige twee zinnen had ik ook simpelweg kunnen vervangen door de woorden ‘sfeerimpressie: smaakorgasme’, maar ik tracht te schetsen welk een feestmaal mij opwachtte.

Nu is het natuurlijk etiquette om je in te houden op zo’n luncht; onbeschaamd vreten als een varken is een teken van minderwaardigheid in de rijkeluikringen die aanwezig waren op dit wijnevenement. Ik ben echter een persoon die zich erg kan vinden in Hans Teeuwen’s beroemde woorden “Ik schijt op conventies!”, en besloot me dus – in de 45 minuten die ik tot mijn beschikking had – zo vol te proppen als maar kon.

Zie hieronder het resultaat… dit is ongeveer de helft van wat ik naar binnen kon krijgen (geen grapje – je staat gewoon voor lul als je constant foto’s gaat maken van wat je vreet). #Lovely

Bron: Humedia

Ziggi was afgelopen donderdagavond in Tivoli de Helling. Voor slechts 15 euro per ticket mochten we deze van origine Nederlandse reggae-artiest aanschouwen, samen met zijn Renaissance Band. Allereerst even dit: die band is le-gen-da-risch! De leden zijn van over heel de planeet bij elkaar gezocht, om te zorgen dat het de beste reggae-band ooit zou worden. En dat is gelukt. Van de saxofonist tot de basgitarist tot de elektrische gitarist tot  de pianist tot de drummer tot Ziggi zelf, iedereen is de koning van de wereld!

Na afloop kwam Ziggi zelfs nog even de zaal in om gewoon te chillen avec de fans, aka hij is de opperbaas van het universum! Iedereen die ooit nog de kans krijgt, ga naar zijn show!

Geachte Dames und Herren,

Gisteravond ben ik samen met wat kameraden, onder het genot van een lekkere Edelweiss in biermekka de Vlaamsche Reus, tot de conclusie gekomen dat het behoorlijk overbodig is dat ik hiphopclips en vergelijkbare shit post. Daarvoor zijn al genoeg alternatieven op de markt, en het zou dus knap kansloos zijn om te proberen met zo’n gek alles-in-een-blogje te proberen daarmee te concurreren. Verder zijn de meeste lezers van deze blog niet echt geinteresseerd in dergelijke video’s, maar komen ze hier voor mooie verhalen. Daarom post ik vanaf nu (onder voorbehoud) alleen nog maar verhalen, en eigengemaakte foto’s en video’s.

Met vriendelijke groet,

Luuk

Een stunt-double van de dame in het artikel .

Als zijnde een mens heb ik natuurlijk mijn goede en mijn slechte kanten. Ik ben mij hier volledig van bewust en heb mijzelf redelijk leren kennen door de jaren heen. Zo weet ik dat ik wanneer ik moe ben, zo irritant word dat niemand me meer uit kan staan, en dat wanneer ik blij ben ik onweerstaanbaar lekker lach.
Ik weet ook dat ik sommige nare karaktertrekjes niet echt bezit. Één hiervan is jaloezie. Ik heb nooit last van jaloezie. Nou ja, nooit. Natuurlijk ben ik weleens jaloers, maar nooit op een slechte manier. Als een vriend van me een leuk meisje zoent, dan ben ik jaloers maar tegelijkertijd blij voor mijn mattie. Als mijn broer vertelt over zijn reis door Amerika van afgelopen zomer, dan ben ik jaloers maar op hetzelfde moment gelukkig dat ik zo’n geweldige broer heb, die me pusht om ook zo’n reis te maken.

Opvallend is dat wanneer ik jaloers ben, het nooit een extreme jaloezie betreft, en het altijd op een man is. Nooit ben ik jaloers geweest op een vrouw. En terecht. Wat heeft een vrouw nou wat een man niet heeft? Aller eerst kunnen vrouwen niet staand plassen. Ten tweede, hoe je het wendt of keert, het enige recht van de vrouw is nog altijd het aanrecht.

Ook ben ik nooit jaloers op mensen omdat ze ouder zijn. ‘Wijsheid komt met de jaren’ is een uitspraak waarop ik dan ook steevast antwoord: ‘Net als kanker en impotentie zeker.’ Hoe jonger je bent, hoe meer dingen je kan doen. Vanaf een bepaalde grens dan. Maar ik ben van mening dat je meer klaar kunt spelen in het leven wanneer je achttien bent, dan wanneer je vijfenveertig bent. In de regel dan, natuurlijk, uitzonderingen daargelaten.

Des te verbaasder was ik afgelopen zaterdagnacht. Na een concert van Extince stapte ik op een meisje af. Nou ja, meisje, de jongedame in kwestie zag er op het eerste gezicht uit alsof ze een- á tweeëntwintig jaar oud was, en had een lichtgetinte huid, donkere krullen en grote, nieuwsgierige ogen. Na een leuk gesprek over studie, werk, toekomst, huisje boompje beestje en de verkiezingsstrijd in Lutjebroek kwamen we bij mijn favoriete onderwerp: Muziek. Ze vroeg me van welke muziek ik het aller- aller- aller- aller- aller- aller- aller- aller- aller- allermeest kan genieten. Semi-emotioneel wordend terwijl ik dacht aan het oeuvre van de beste rapper ooit, zei ik natuurlijk volmondig Biggie.

“Biggie? Die heb ik ooit nog live gezien,” zei ze. Mijn respect voor haar daalde licht toen ze dat zei; het was natuurlijk onmogelijk dat ze bij het enige concert van The Notorious B.I.G. in Nederland ooit was geweest. En ik maar denken dat ik met een intelligent en leuk meisje aan het praten was! Ik reageerde met een “Nee joh, dat kan helemaal niet! Die gast is al dertien jaar dood, en zijn enige concert in Nederland was in ’95!”

“Jawel, daar was ik bij! Het was in Rotterdam!” Ik geloofde mijn oren niet. Ik vroeg – zo netjes mogelijk – hoe oud mijn oogappeltje van die avond dan wel niet was. “Negenentwintig,” antwoordde ze. Voor de tweede keer in ongeveer een halve minuut wantrouwde ik mijn gehoor, aangezien de vrouw die voor mijn neus stond er in mijn, weliswaar behoorlijk beschonken, ogen nooit uitzag als negenentwintig.

Aangezien ik nuchter al aardig sloom ben zouden mijn hersenen normaliter meer dan genoeg moeite hebben al die informatie te verwerken, maar in combinatie met alcohol crashte mijn systeem finaal. Ik snapte de wereld niet meer. De rest van de avond kon ik geen zinnig woord meer uitbrengen. Een rare combinatie van dronkenschap, opwinding – ik had iemand ontmoet die Biggie echt had gezien, in real life! – en tegelijkertijd extreme afgunst, gierde door mijn lijf. In de nachttrein naar Utrecht zat ik nog steeds met mijn hoofd te schudden. Ik had ze niet meer helemaal op een rijtje.

Ik was te zeer onder invloed om te beseffen wat het gevoel was dat door mijn lichaam borrelde, maar achteraf besef ik dat het jaloezie was. En jaloers ben ik nog steeds, extreem zelfs! Op een vrouw. De reden van de jaloezie vindt zijn oorsprong in het leeftijdsverschil. Twee primeurs op het vlak nare karaktertrekjes. Kortom: tien euro + vervoerskosten betaald voor het verpesten van mijn eigen karakter. #FML.

Önder – ook wel bekend als Murda Turk – en FS Green bewijzen dat ook in Nederland heerlijke commerciële albums gemaakt kunnen worden. Op een paar minpuntjes na tegen eind van de plaat is De Kassier een heerlijke ode aan succes (no Willem).

Sinds begin 2007, toen Nederland kennismaakte met Turk, is er sprake van een constante vooruitgang van Murda’s rapskills. Hij switchte van Engelstalig naar (semi-)Nederlandstalig, een move die buitengewoon goed uitpakte. Nadat hij al meerdere malen op nummers was gesignaleerd met Spacekees tekende hij bij de Ark, en in maart 2008 dropte Murda de Turkse Pizza, volledig geproduceerd door Sir OJ.

Ik kan verdergaan met de geschiedenis van Önder – inclusief nummers die nu nooit op plaat zullen verschijnen te linken – maar ik kan ook gewoon de plaat zelf bespreken. Ik kies voor de tweede optie. Allereerst valt het op dat de plaat niet alleen op de naam van Önder komt te staan, maar ook op die van FS Green. Ook op de cover neemt FS een prominente plaats in. Dit blijkt volkomen terecht. De veelal epische (sorry @Lee_Stuart) producties van FS doen je beseffen dat we qua beatmakers niet meer jaloers hoeven te zijn op de collega’s uit de States.

Beukende beats waardoor soms wat soul sijpelt, vormen de perfecte basis voor Önder’s brag en boast – een onderdeel van rap waarin hij absoluut uitblinkt. Daarbij is Önder’s swagger ongeëvenaard in Nederland, behalve dan wellicht door zijn Bang Bro Hef, die dan ook op twee tracks vertegenwoordigd is op De Kassier. De meeste nummers klinken dan ook als goud in de oren, om het maar even in het straatje ‘monnie’ te houden.

Er mogen echter niet alleen veren in de aarschen van FS en Önder gestoken worden (no homo). Nog Meer Succes is een nummer dat laat zien dat er meer nodig is dan grote namen om een nummer lekker te maken. Önder krijgt hulp van labelbaas/vriend Jiggy Djé, Kempi en Winne, toch wel zo ongeveer de grootste namen van de Nederlandse hiphop. Desalniettemin spelen de vier zwaargewichten het niet klaar om een classic track te maken. Het resultaat is degelijk, maar niet meer dan dat. Het doet een beetje denken aan T.I.’s Swagger Like Us; daar werd de ‘King of da South’ omgeven door Lil’ Wayne (Best Rapper Alive), Jay-Z (and if I’m not better than Big, I’m the closest one) en Kanye West, maar is hij zelf misschien wel de best presterende rapper op het nummer. Complimenten voor Önder, maar er had zo veel meer gezeten in deze line-up.

Ook de inspiratiebronnen van Önder zijn zo nu en dan iets te duidelijk terug te horen op De Kassier. De intro van YUH! met Feis en Ghaza doet wel erg veel denken aan Lil’ Wayne’s Money on My Mind. Dit stopt gelukkig snel wanneer FS Green de blazende, duistere beat inzet. Op Lekker Bezig met Spacekees doet het refreintje erg denken aan King Kong van Jibbs, maar trekt FS net genoeg geluidjes uit de kast om dit niet ergerlijk te maken, en in combinatie met wat geschreeuw van Önder is het zelfs een redelijk vermakelijk refreintje geworden.

Zo Vies laat je met een dubbel gevoel achter; enerzijds is de beat heerlijk, anderzijds is het jammer dat BangBro Hef niet alles uit de kast haalt voor het refreintje. Hoewel ‘Hoogvliet’s finest’ simpele kinderrijmpjes als “Ik doe lekker wat ik wil // neuken bitches in hun keel” zelfs nog enigszins stoer kan laten klinken, valt het tegen als je het afzet tegen ander Hefmateriaal.

Na dat enorme blok gezeik voor relatief weinig nummers denk je als lezer misschien ‘potjandriedubbeltjes, balen, jammer.’ Niet doen. Want op een paar kleine tegenslagen na is De Kassier een heel constant monnie-album geworden. Na vier á vijf keer luisteren besef je al dat je nummers als Ik Ken Hem, Populair (ft. Hef & Jiggy Djé), Monnie (ft. Dio & Sef), De Boy (On Fire), Alles Of Niets (ft. Wudstick) en het openhartige Hou Van Mij nooit meer uit je mp3-speler zullen verdwijnen.

Al met al is De Kassier: een Monnie Album een geslaagde debuutplaat te noemen, zowel voor Önder als FS Green. Terwijl ‘Murda’ zich voorgoed nestelt in de top van de nederhop bewijst FS (een van) de beste producer(s) van Nederland te zijn.

Beluister De Kassier hier op luisterpaal! 19 maart in stores.

Het zou nu natuurlijk mooi zijn als er een interviewtje of een levensverhaal zou volgen van de beste man, maar ik kies er liever voor een sneak peak van zijn laatste verhaal neer te kwakken om jullie warm te maken zelf meer te gaan lezen.

Een echte schipper pakt de vuurtoren

Een glimmend zwart jurkje zit bijzonder strak om haar bilpartij. Het oogt allemaal zo goed als vacuüm verpakt en hierdoor kunnen de aanwezige lelijke vrouwen haar overduidelijk niet luchten. Het mysterieuze roodharige meisje maakt met behulp van wat vingers een ‘v’ en plaatst deze nonchalant tegen haar lippen. Of ze verlangt naar een sigaret of ze heeft zin in voorspel, het universele handgebaar voor ’sigaretje?’ is naar mijn mening verre van glashelder. Ze dartelt haastig over de dansvloer en ik volg enthousiast. Het scharlakenrode haar komt praktisch tot haar stuitje en ik besef opeens dat ik nog nooit een roodharige vrouw heb gehad. LEES VERDER!

Bronnen:

JamesWorthy.nl

Twitter

We schrijven dinsdag 8 maart, ongeveer acht uur ’s avonds. Rond het karige jaren tachtig bureautje dat gepromoveerd is tot eettafel zitten mijn huisgenoten en ik te genieten van een haute cuisine Chicken Tonight maaltijd, wanneer plots, na praatjes over koetjes en kalfjes het onderwerp ‘supermarkten’ wordt aangesneden. Verschrikkelijk interessant natuurlijk, supermarkten. Een huisgenoot die anoniem wenst te blijven – laten we hem voor het gemak Kees van der Sloot noemen – ging met mij een discussie aan over de kwaliteit van de Albert Heijn en de Lidl. Een boeiende discussie, de moeite waard om over te schrijven.

Kees is sowieso een interessant figuur. Hij studeert commerciële economie aan de Hogeschool Utrecht en verprutst al zijn toetsen, maar wil maar niet beseffen dat hij zijn schoolcarrière beter op kan geven, terwijl zelfs Einstein met al zijn wijsheid dit niet meer zou redden. Kees vindt Wilders aan de ene kant een idioot, maar aan de andere kant zou hij het leuk vinden als Geert de verkiezingen wint, “om te zien wat er dan gebeurt.” Het liefste is Kees in de sportschool om zijn biceps en triceps te trainen, zodat hij over twintig jaar het Nederlandse evenbeeld van Arnold Schwarzenegger kan worden. Het licht op Kees zijn slaapkamer doet het niet, omdat hij hier “toch nog maar een paar maanden blijft wonen.”
Dat is Kees.

Enfin, supermarkten dus. Mijn openingsstandpunt was dat Albert Heijn met kop en schouders boven de andere supermarkten uitsteekt wat betreft producten, service en klantvriendelijkheid, maar dat ook de Lidl en de Aldi op sommige gebieden degelijke producten in huis hebben, soms zelfs gelijkwaardig of beter dan de A-merken in de Appie. Kees is het hier absoluut niet mee eens. “Gadverdamme man. De Lidl! Wat een Turkentoko! Daar vind je alleen armoedzaaiers man, ik heb daar nog nooit van mijn leven wat afgerekend. En dat zal ik ook nooit doen.”

Een ietwat extremistisch standpunt, voor een discussie over supermarkten. Hij vervolgde verhit: “Die producten daar zijn ook gewoon inferieur man, daar krijg je sowieso ziektes van. En wormen en shit. Dat eten kan gewoon niet goed zijn!” Toen ik Kees vervolgens mededeelde dat ik hem onlangs een stuk pizza had gegeven dat – ondanks dat het verdacht veel leek op een Ristorante-variant van de Albert Heijn – toch echt uit de Lidl kwam, werd hij gek. “Wat!? Meen je dit? Vuile rat! Waarom zeg je dat dan niet even! Ben je godverdomme gek geworden?!” Ik opperde dat hij het verschil niet had gemerkt, “maar daar ging het toch helemaal niet om,” volgens Kees! “Het is een principekwestie!”

Zorgvuldig beredenerend hield Kees vervolgens een betoog van heb-ik-jou-daar! “Kijk, de reden dat je me daar niet vindt is héél simpel. Ze hebben daar gewoon géén goed spul. De prijs-kwaliteitsverhouding is goed, maar a la! Wat wil je als er geen product te vinden is dat meer kost dan vijftig eurocent? Dan ga ik liever naar de Appie, daar krijg je waar voor je geld!”

“Waarom denk je dat je zoveel hoofddoekjes ziet in de Lidl? Het is een grote Turken-toko! Het is er goedkoop, daarom zijn er zoveel moslims te vinden!” Plotseling springt Kees triomfant op uit zijn stoel. Wild gebarend gaat hij verder: “Jahaaa, daar heb je niet van terug hè! Zie je wel? Ik heb godverdomme gelijk! Het stikt er van de moslims. DUS vooral arme mensen zijn te vinden in de Lidl!” Ik probeerde hem op het punt te wijzen dat het enigszins logisch is dat armere mensen boodschappen doen bij goedkopere winkels – niet alleen moslims, maar nee dat ging al niet meer. “Ik heb gewonnen! Kom maar op met je argumenten!” Toen ik vervolgens Kees wederom op mijn standpunt wees – dat de Albert Heijn kwalitatief gezien beter was, maar dat de Lidl ook degelijke producten kon bieden voor een relatief lagere prijs – was de grijns al niet meer van zijn smoel te wassen.

Aangezien ik jonger ben dan Kees is het knap lastig om de oudste en de wijste te zijn, maar desalniettemin heb ik dit toch geprobeerd. Na een poging soepeltjes uit te leggen dat hij een compleet andere discussie had gevoerd, dat ik het niet met hem oneens was betreffende sommige punten en dat mijn enige standpunt was dat er ook in de Lidl kwaliteit te vinden is (mits je goed zoekt), besloot ik mijn hoop op een discussie van enig niveau te laten varen. Op het moment dat ik bevestigde, dat het vooral de minder bedeelde consument is die winkelt bij de Lidl, was het enige wat Kees nog kon uitkramen: “Zie je wel, zie je wel? Ik heb verdomme gelijk!”

Op dat moment besefte ik wat ik me al veel eerder had moeten beseffen. Kees is gewoon niet zo snugger. Punt.

PS: Het grootste deel van dit verhaal is fictie. Het moet dan ook met een korreltje zout genomen worden. Mijn huisgenoot ‘Kees’ is een stuk meer open minded, en dit stuk is gebaseerd op een avondje geouwehoer. Alle echte Kees van der Slootjes wereldwijd moeten zich niet aangesproken voelen. Ik noch mijn huisgenoten delen werkelijk de visie van Kees van der Sloot.

“It’s about who strikes the hardest,

not who strikes first,

that’s why I laughed when I heared that wack-ass verse,

that shit was the worst, rhyme I ever heard in my life,

’cause the Greatest Rapper of All Time died on march ninth!

God bless his soul rest in peace kid,

it’s because of him now at least I know what beef is,

it is not what I would call this,

see this is something different:

a faggot nigga tryna make a living outta dissing!”

Canibus – 2nd round knock out

De negende maart is altijd een speciale dag voor hiphop. De volgens velen allergrootste (letterlijk en figuurlijk) rapper aller tijden werd vandaag precies dertien jaar terug vermoord. Haal je Ready to Die en Life After Death cd’s uit de kast, pomp ze door je speakers, en sta even stil bij het leven van de koning van Brooklyn, dat zo plotseling tot een einde kwam die noodlottige dag.

Voor iedereen die weer even opheldering wil over hoe dat leven Biggie er precies uitziet, lees Biggies levensverhaal op hiphopleeft.nl. Een mooi video-overzicht zie je bij ‘lees meer’.

Biggie op de block

Flava in ya Ear

Juicy

Big Poppa

Warning

Hypnotize

Notorious Thugz

Mo Money Mo Problems

Biggies uitvaart

Bronnen:

Hiphopleeft

Succes x Ik ben Twan

Vanaf afgelopen vrijdag ligt de nieuwe plaat, ‘Succes x Ik ben Twan’ van The Opposites in de winkel. Het betreft een dubbelalbum, waarbij Willem en Twan beiden een schijfje voor hun rekening nemen. Aangezien het eigenlijk twee solo-albums betreft, krijgen beide platen een eigen review.

Big2 – Ik ben Twan
‘Ik ben Twan’ bevat echter wel behoorlijk wat hitjes. Naast monsterhit Broodje Bakpao zijn er meerdere nummers te vinden die allebei een gooi gaan doen naar de zomerhit van 2010. Het liedje wat er wat dat betreft het meest uitspringt is Crazy Zin In. Het bevat een uptempo, vrolijke beat en een zweverig zangrefreintje van – wie anders dan – Sef, en brengt een lekker zomers sfeertje met zich mee.

Twan toont echter ook aan veel meer in huis te hebben dan de ‘dom-lomp-en-famous, bitches-zitten-aan-mijn-penis-raps’ waarom hij toch een beetje bekend staat. ‘Ik ben Twan’ heeft naast hits nog veel meer te bieden, zoals een prachtige ode aan zijn moeder en nummers over zijn ex. Brief Aan Jou, met Trijntje Oosterhuis, is een brief naar een overleden kennis van Twan, en doet denken aan een hiphopversie van André Hazes’ De Vlieger. De combinatie van de openheid van de rapper, het soulvolle gezang van Trijntje en de rustige instrumentatie maken van dit nummer het absolute hoogtepunt van de plaat.

Beluister Ik Ben Twan hier tijdelijk op de luisterpaal, of bestel het dubbelalbum hier op bol.com!

Bronnen:

3voor12 luisterpaal;

Twitter Twan

Vanaf afgelopen vrijdag ligt de nieuwe plaat, ‘Succes x Ik ben Twan’ van The Opposites in de winkel. Het betreft een dubbelalbum, waarbij Willem en Twan beiden een schijfje voor hun rekening nemen. Aangezien het eigenlijk twee solo-albums betreft, krijgen beide platen een eigen review.

Willem – Succes
Willem’s kant van de plaat heet ‘Succes’ en is compleet geproduceert door Soundg8, de mannen die eerder ook al de goed ontvangen debuutplaat ‘Du Zoon’ van Kempi voor hun rekening namen. Het onderwerp succes komt in verschillende vormen terug in elk nummer; zo zijn er nummers te vinden over geld, nummers over Willem’s ego, en ook nummers over haat en jaloezie die de roem met zich meebrengt.

Dat Willem zijn eigen naam heeft aangenomen in plaats van het toch wat lullig klinkende Willy blijkt volkomen terecht. De ‘polderneger’ is uitgegroeid tot een volwaardige, volwassen rapper. Naast de melangolische doch hitgevoelige single Licht Uit staan er eigenlijk geen hits op de plaat. Toch ligt ‘Succes’ heerlijk in het gehoor, het is zelfs haast onmogelijk een slecht punt te noemen op de bijzonder volwassen plaat van Willem. De producties zijn van hoog niveau, en vormen een perfecte basis voor de duidelijk gegroeide rapper.

Beluister ‘Succes’ hier tijdelijk op de luisterpaal, of bestel het dubbelalbum hier op bol.com!

Bronnen:

3voor12 luisterpaal;

Twitter Willem