Luuk, de in 1990 geboren schrijver/journalist/student/hiphopliefhebber/psv-fan/zoon/kleinzoon/broer/neef/vriend/topkok-zonder-restaurant/soon to be millionaire. Hoe ik van baby’tje veranderde in het genie dat ik nu ben:
- Ik ben geboren in Wageningen, een ‘studentenstad’. Mét Universiteit maar zonder treinstation. Kan het zieliger?
- Ik begon relatief laat met praten. Terwijl mijn peuterklasgenootjes praatten, krijsde ik gewoon ‘UULLGHH’ en wees ik wat ik wilde hebben. En het werkte.
- In groep 2 kreeg ik zo’n pleister op mijn luie oog. Met stickertjes erbij. Die ik dan allemaal in één keer erop plakte, zodat ik de rest van het jaar met een saaie pleister moest rondlopen.
- Vlak voor mijn luie oog. G’d up zoals je ziet.
- Aangezien mijn oog toch al lui was, toen maar besloten dat de rest van mijn lijf dat voorbeeld moest volgen.
- Brilletje erbij in groep 3. Ik voelde me populair… iedereen kende me plotseling! Ze gaven me zelfs nicknames: ‘brilsmurf‘, en later ‘brillejood‘. Joepie!
- Een paar jaar later, op de buitenschoolse opvang, speelde ik een knikkerwedstrijdje tegen iemand die we voor het gemak Joop noemen. Ik won van Joop, hij wilde zijn knikkers niet geven. Ik sloeg hem in elkaar. Uit schuldgevoel mocht hij de knikkers houden. “Stoute Luuk,” zei de leidster. Mijn commentaar: “Het gaat me niet om de knikkers, het is een principekwestie!” Ik was negen.
- In de brugklas was ik een regelrechte pussy. Zo erg, dat ik me verschuilde achter mijn alter-ego ‘Loet’. Iedereen noemde me Loet, en ik vond het maar wat leuk! Tot ik hoorde dat er een stomme leraar was die ook Loet heette. Het bleek een pedofiel te zijn.
- Ik veranderde nogmaals mijn naam, nu in Luuk Zegro. De aanleiding was dat ik in de vierde klas een rapcarrière begon. Monsterhits als Ik Ben Nurt, Ik Eet Graag Grillworst en I Need A Grill blijven classic!
- Middelbare school bleek toch wel imba te zijn, ivm bizar chille mensen die hier vertoefden. Hier ontwikkelde le groupe du la Syncerus zich tot wat het nu is, een fantastische vriendengroep!
- Zonder te blijven zitten haalde ik het VWO (met ongekend veel 5,5jes en 6,5jes die omhoog werden afgerond). Ik besloot maar te beginnen aan de hbo-opleiding Journalistiek in Utrecht. Na een paar keer zinloos hospiteren terechtgekomen in Cothen, een boerendorpje vlak bij Wijk bij Duurstede. Nee, niemand kent het. Ja, dat heeft een reden.
- Na een paar maandjes in Cothen, dat beter Kloten genoemd had kunnen worden, eindelijk verhuisd naar de big city Utrecht. Flatje in Kanaleneiland met een contactgestoorde communicatiestudent, een editor van Sport1 en iemand die piloot wilde worden maar ondertussen al jaren buschauffeur was. Ja, een buschauffeur. For real.
- Toen het schooljaar 2009/2010 van start ging, kwamen Wageningse vrienden in Utrecht wonen, met wat Limburgse chickas. Na wat inbraken in dat huis (Overvecht jwz) gingen ze verhuizen, en sindsdien woon ik samen met twee vrienden.
- Na ongeveer anderhalf jaar les het vak ‘Deadline’, met twee andere klassen dan de mijne. Zoveel leuke mensen. Mijn klas – inclusief ik – bleek in een grot te hebben geleefd.
- Afgelopen week besloten – nadat eerder al meerdere blogs te hebben opgestart en verneuqt – toch weer een webpaginaatje te beginnen. Met wederom de flopformulie: 80% hiphop, 20% overige bullshit. Waarschijnlijk weer een flop. Story of my life.
- Volgende maand win ik de Staatsloterij.
- Over twee jaar rap ik samen met Winne, Jay-Z en Sean Price.
- In 2015, op mijn vijfentwintigste, breng ik een kinderboek uit dat wereldwijd uitgegeven gaat worden.
- 2020: het jaar dat ik een cure for AIDS ontdek. Ik ontvang alle nobelprijzen, maar omdat ik te druk ben met mijn tweede kinderboek stuur ik zo’n MTV Awards-videootje om iedereen te bedanken voor de prijs in plaats van deze zelf op te komen halen.
Alles hierboven berust grotendeels op de waarheid, alleen de tijdsaanduiding kan licht foutief zijn. Ik heb een slecht geheugen.
